دویست و بیست و نهمانه

کتابو بستم و یک دقیقه تمام به سقف نگاه کردم و هیچ کلمه ای جلوی چشمم نیومد.دریغ از حتی یه شِت ناقابل.

پ.ن:دلم نمیخواست اینطور تموم شه؛اما روزگار انقدر سختگیر هست که به خواست دل من و رضوان توجهی نکنه.

نوشته شده توسط شین بانو در ساعت 2:21 | لینک |